ژان نوول: موزۀ هنرهای کلاسیک

منطقه ی فرهنگی ابو ظبی

علاقه­مندی به کارهای نمایشگاهی و مصنوعات گذشته، موزۀ هنرهای کلاسیک را مقید می­سازد تا آینده را با گذشته پیوند دهد و آن­ها را با هم مأنوس سازد، نتیجه­ای طبیعی که از روح مکان بدست می­آید. جزیره منظری سخت و خشن را عرضه می­دارد، هنگامی که با جزایر کوچک برخورد می­کند به اعتدال می­رسد، تصویر برجسته و قابل توجهی از خشکی و بی­روحی زمین در مقابل سیالیت آب. این­ها تصوراتی مانند شهرهای ناشناخته­ای که در زیر شن­ها به خاک سپرده­ شده­اند ویا در اعماق آب غرق گشته­اند را بر می­انگیزد. این تفکرات رویایی با یک پلان ساده که زمینه­ای از باستان شناسی دارد ادغام می­شود و یک شهر کوچک را دوباره زنده می­سازد، دسته­ای از بناها با پله­های کوتاه که در آن با فراغت و به آهستگی می­توان گردش نمود. این شهر کوچک نیازمند اقلیم کوچک خود (خرد اقلیم) است تا به بازدیدکنندگان احساس ورود به جهانی متفاوت را القاء نماید. بنا با یک گنبد بزرگ پوشیده شده است، فرمی که در تمامی تمدن­ها وجود دارد. گنبد با الگویی متفاوت در هم تنیده شده و از درون دارای سقفی نیمه شفاف است که باعث می­شود نوری سحر انگیز در فضا پراکنده شود، همان چیزی که در سنت معماری عربی رواج دارد. آب در اینجا نقش تعیین کننده­ای را داراست، تمامی قسمت­های بنا در آب بازتاب می­یابند، همچنین روح و زیبایی بنا در آب به نمایش گزارده می­شود و در این خلاقیت کمک کوچکی هم از باد گرفته شده است برای اینکه خرد اقلیم بهتری داشته باشد و آسایش بیشتری را فراهم آورد. فضای سبز و منظره­سازی مانند جهان کوچکی است که در شرایط متفاوت این ناحیه یافت می­شود، رسیدن از یک واحه به یک توده شن، رسیدن از یک برکه به مجمع الجزایر؛ هر لایه به تنهایی استقرار و شخصیت خاص خود را در جزیره­ای که بین جزایر دیگر قرار گرفته است آشکار می­کند.